سهراب سپهری

در قیر شب

 
 دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه ای نیست دراین تاریکی
 در و دیوار به هم پیوسته
سایه ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است دراین گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادویی شب
در به روی من و غم می بندد
می کنم هر چه تلاش
او به من می خندد
نقشهایی که کشیدم در روز
 شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هایی که فکندم در شب
روز پیدا شد و با پنبه زدود
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است
جنبشی نیست دراین خاموشی
 دست ها پاها در قیر شب است
 

یاور همیشه مومن

عروسک قصه من گهواره ی خوابت کجاست

قصر قشنگه کاغذی پولکه آفتابت کجاست

بال و پره نقره ایه کفتره عشقمو کی بست

ایینه طوطیه منو سنگ کدوم کینه شکست

عروسک قصه ی من زخم شکسته با تنت

بمیرم ای شکسته دل چه بی صداست شکستنت

صدایه عشق من و تو که تلخ و گریه آوره

تو این سکوت قصه ای شاید صدایه آخره

بعد از من و تو عاشقی شاید به قصه ها بره

شاید با مرگ من و تو عاشقی از دنیا بره

عروسک قصه ی من سوختن من ساختنمه

تو این قماره بی غرور بردن من باختنمه

عروسک قصه ی من شکستنت فال منه

این سایه همیشگی مرگه که دنبال منه

عروسک قصه ی من زخم شکسته با تنت

بمیرم ای شکسته دل چه بی صداست شکستنت

جفتای عاشقو ببین از پل آبی میگزرن

عروسکه قلبشونو به جشن بوسه میبرن

اما برای عشق ما اون لحضه ی آبی کجاست

عروسک قصه ی من پس شب آفتابی کجاست

...

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است